بیتر پیت (Bitter Pit)


       


مشخصات بیماری

علامت مشخصه این بیماری وجود حفره ها یا خال های فرو رفته به قطر تقریبی 6-1.5 میلی متر است که معمولا در قسمت تحتانی میوه بیشتر است.
در مراحل اولیه عارضه حفره ها ظاهر آب کشیده داشته ولی بعداً در ارقام سرخ رنگ به رنگ قرمز تیره متمایل به ارغوانی و در ارقام سبز یا زرد حفره ها سبز روشن می شوند. این نقاط قابل رویت بالاخره قهوه ای، خاکستری یا سیاه شده و کمی فرورفته می شوند. علائم ظاهری بیترپیت در زمانیکه میوه در سردخانه قرار می گیرد همیشه بروز نمی کند اما وقتیکه میوه پوست گرفته و یا قاچ می گردد حفره های متعدد و رگه هایی از بافت به رنگ قهوه ای در زیر پوست و در بعضی موارد در عمق بیشتری از گوشت میوه توسعه یافته است مشاهده می گردد.



ارقام حساس به بیماری:

تقریباً تمام ارقام سیب می تواند به بیترپیت مبتلا شوند. در بین ارقام مختلف سیب، رقم رد دلیشس بیشترین حساسیت را به این بیماری نشان می دهد مخصوصاً اگر از درخت های جوان برداشت شده باشد.
عوامل موثر در بروز بیترپیت:
بیترپیت اغلب با مقادیر زیاد ازت، پتاسیم و مقدار کم کلسیم در میوه همراه است. میوه های بزرگ و مخصوصاً ارقامی که نارس چیده شده اند به این عارضه حساس می باشند.
سایه بیش از حد و هرس سنگین درخت میوه ابتلا به این بیماری را بیشتر می کند و غالباً موجب پیدایش میوه های بزرگ می گردد. هر عمل باغداری که موجب بزرگ شدن اندازه میوه شود شدت ابتلا به این بیماری را افزایش می دهد.
تاخیر به مدت یک هفته یا بیشتر در رساندن و نگهداری میوه در سردخانه موجب افزایش عارضه در سردخانه می شود.




کنترل بیماری:

امروزه هیچ کنترلی بر این عارضه وجود ندارد. با این وجود تعادل در هرس، نسبت متعادل ازت و فسفر خاک باغ، محصولات یکساله، توازن در تنک کردن، تسریع در انتقال میوه به سردخانه و رطوبت های نسبی بالا در سردخانه وقوع بیترپیت را به حداقل کاهش می دهد.
عملیات اسپری با نیتریت کلسیم یا کلرور کلسیم ممکن است مفید باشد.

سالن های کنترل اتمسفر موجب تاخیر در وقوع عارضه می گردند اما از بروز بیترپیت جلوگیری نمی کنند.